« شعر »برگرفته از ديوان «حافظ شيرازي»

گناه اگر چه نبود اختيار ما حافظ
اگر چه عرض هنر پيش يار بيادبي است
هزار عقل و ادب داشتم من اي خواجه
قدح به شرط ادب گير زان كه تركيبش
حافظ به ادب باش كه واخواست نباشد
شوخي نرگس نگر كه پيش تو بشكفت
قدم منه به خرابات جز به شرط ادب
ياد باد آن كه در آن بزمگه خلق و ادب
حافظا علم و ادب ورز كه در مجلس شاه
منظور خردمند من آن ماه كه او را
به ادب نافه گشايي كن از آن زلف سياه
صف نشينان نيكخواه و پيشكاران باادب

تو در طريق ادب باش و گو گناه من است
زبان خموش وليكن دهان پر از عربي است
كنون كه مست خرابم صلاح، بيادبي است
ز كاسه سر جمشيد و بهمن است و قباد
گر شاه پيامي به غلامي نفرستاد
چشم دريده، ادب نگاه ندارد
كه سالكان درش محرمان پادشهند
آن كه او خنده مستانه زدي صهبا بود
هر كه را نيست ادب لايق صحبت نبود
با حسن ادب شيوه صاحب نظري بود
جاي دلهاي عزيز است به هم برمزنش
دوستداران صاحب اسرار و حريفان دوستكام